Een Aziatische tsunami rolt over ons land. Toch is er geen rechtse politieke partij die er naar kraait. Het gaat dan ook niet om immigranten die ons land (zogenaamd) zouden overspoelen, maar om eetgelegenheden. Waar er vroeger in Nederlandse steden hooguit een afhaalchinees (het oer-Hollandse ‘Chin.Ind.Rest.’ – toen al fusion!) en misschien een verdwaalde Indonesiër of Japanner was, struikel je tegenwoordig over de sushi, Korean BBQ, pokebowl, Vietnamees, ramen/noodles of (voor wie niet kan kiezen) ‘Aziatische fusion’. Is dit gewoon een signaal van een veranderende eetcultuur of zit er meer achter?

Mocht het nog niet duidelijk zijn: “Asian food is booming“. Waar nieuwe eetconcepten ooit vooral uit de VS kwamen overwaaien (McDonald’s, Burger King, KFC), lijkt de wind nu gedraaid naar het oosten. Wat veroorzaakt deze verandering? Op het eerste gezicht past de Aziatische streetfood-cultuur goed bij een versnellende samenleving (zie ook mijn eerdere artikel over versnelling) die steeds gezonder wil leven en eten. De vette hap is uit en maakt plaats voor healthy Aziatisch fastfood. (Voor de wat minder gezondsheidsfanatieke medemens is er gelukkig het ‘all-you-can-eat‘-concept.)

Maar wie de diepere drijvende krachten van het verandersignaal aanboort, ziet veranderingen in globale machtsstructuren. We zijn op weg naar een multipolaire wereld, waarin het centrum van de economische macht richting oosten verschuift, naar het gebied rond de Stille Oceaan. (Minder leuk voor Europa, maar beter voor Azië – het is maar hoe je het bekijkt.) De toenemende invloed van met name China op allerlei terreinen zie je terug in onze omgeving. Zo rijden er steeds meer elektrische auto’s van BYD, koopt (bijna) iedereen spullen bij Temu of Shein en kunnen we niet meer zonder de chips van Nexperia. En ook in bredere zin is de Aziatische cultuur steeds zichtbaarder (of hoorbaarder), zoals bij de populaire Koreaanse K-pop (er bestaat trouwens ook Chinese C-pop en zelfs Vietnamese V-pop). De opkomst van Aziatische eetformules en fastfoodketens kun je dan ook zien als een signaal van de toenemende (economische) macht en invloed van Aziatische landen.

En wat als je nou niet van een snelle rijst- of noodle-hap houdt? Blijft er bij al dat Aziatische fastfoodgeweld nog ruimte voor ons eigen ‘friturele’ erfgoed? Opvallend genoeg helpen juist Nederlandse ondernemers met Aziatische roots ons hier uit de brand. Ze redden de dorpssnackbar van de ondergang en zorgen dat je daar naast je frikandel of patatje oorlog ook van sushi of kimchi kunt genieten. Zo komt er steeds meer umami* in de polder. Het is misschien nog even wennen, maar Aziatische smaken hebben de toekomst.

(*Umami is de vijfde smaak naast zoet, zuur, zout en bitter. De smaak is ontdekt door een Japanse chemicus, maar de hartige, volle smaak zit ook in westers eten, zoals Parmezaanse kaas of zongedroogde tomaten.)